آزمون مدل علی یادگیری خودراهبر بر اساس چشم انداز زمان آینده با تاکید بر نقش واسطه‌ای پایستگی تحصیلی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم تربیتی دانش آزاد سنندج

2 استادیار گروه علوم تربیتی دانشگاه آازد سنندج

3 گروه علوم تربیتی دانشگاه پیام نور، تهران،ایران

4 استادیار گروه علم اطلاعات و دانش شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه زابل، زابل، ایران.

چکیده

پژوهش حاضر با هدف آزمون مدل علی یادگیری خودراهبر بر اساس چشم انداز زمان آینده با تاکید بر نقش واسطه‌ای پایستگی تحصیلی انجام گرفته است. روش پژوهش توصیفی پیمایشی از نوع همبستگی بود جامعه آماری را کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم رشته های نظری شهر ارومیه به تعداد 22123 نفر تشکیل دادند. به همین منظور و بر اساس جدول مورگان تعداد 378 نفر به شیوه نمونه‌گیری تصادفی خوشه ای دو مرحله ای به عنوان نمونه آماری پژوهش انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه‌های چشم انداز زمان آینده هاسمن و شل(2008)، یادگیری خودراهبرگاگلیمینو(1997) و پایستگی تحصیلی مارتین و مارش(2008) استفاده شد. روایی ابزار با استفاده از نظرات اساتید و متخصصین حوزه علوم تربیتی و روانشناسی تربیتی تایید شد و پایایی ابزار نیز با بهره گیری از تحلیل عاملی تأیید مطلوب گزارش شد. جهت آزمون فرضیه‌های پژوهش، ابتدا از آمار توصیفی و سپس تکنیک مدلیابی معادلات ساختاری با بهره گیری از نرم افزار LISRELاستفاده گردید که نتایج نشان داد که چشم انداز زمان آینده بر یادگیری خودراهبر تاثیر مثبت و معنی داری دارد(ضریب مسیر 29/0). اثر چشم انداز زمان آینده بر پایستگی تحصیلی مثبت و معنی‌دار است(ضریب مسیر 78/0). پایستگی تحصیلی بر یادگیری خودراهبر اثر مثبت و معنی‌داری دارد(ضریب مسیر 63/0) و در نهایت اثر غیرمستقیم چشم انداز زمان اینده بر یادگیری خودراهبر با میانجی‌گری پایستگی تحصیلی معنی‌دار است(ضریب مسیر 48/0).

کلیدواژه‌ها