پیشینه و اهداف: استفاده از روشهای متعدد آموزشی برای دانشآموزان با آسیب بینایی جهت تقویت درک بهتر مفاهیم میتواند مسیر یادگیری آنها را هموارتر سازد. پژوهش حاضر با هدف پدیدارنگاری تجارب معلمان از چالشها و فرصتهای یادگیری دانشآموزان با آسیب بینایی انجام شد. روشها: این پژوهش از نوع کیفی و روش آن پدیدارنگاری است. جاممعه آماری این مطالعه شامل 15 نفر از معلمان شاغل در مدراس استثنایی است که با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار جمعآوری اطلاعات انجام مصاحبه ساختار یافته با معلمان برای درک چالشها و فرصتهای یادگیری دانشآموزان با آسیب بینایی است. تحلیل دادههای کیفی این پژوهش با استفاده از روش تحلیل مضمون انجام شد. یافتهها: تحلیل عمیق تجارب معلمان، منجر به شناسایی و دستهبندی هفت مقوله اصلی مورد نیاز برای یادگیری دانشآموزان با آسیب بینایی، شامل متناسبسازی کتابها و آزمونها، آموزشهای ضمن خدمت، آموزش چندحسی، استفاده از فناوری، مداخله زودهنگام، آگاهسازی خانوادهها و ارتباط با مراکز علمی و فناوری را در برداشت که دوازده زیرمقوله؛ عدم تناسب کتابهای درسی، عدم آگاهی از نحوه آموزش، استفاده از حس لامسه، شنوایی و بویایی، استفاده از فناوری و ماکت، استفاده از مدلها و ابزار آزمایشگاهی و نوارهای صوتی، آموزش به موقع، عدم آگاهی و همراهی والدین، عدم اطلاعرسانی را دربر میگرفتند. نتیجهگیری: بهرهگیری از رویکرد چندحسی با تحریک همزمان حواس مختلف، ضمن تقویت حافظه و فهم مفاهیم، مسیرهای حسی جایگزین را فعال کرده و محدودیتهای بینایی را جبران میکند. این فرایند موجب افزایش مشارکت، انگیزه، استقلال و اعتماد به نفس در این گروه از دانشآموزان میشود.