پیش‌بینی تعهد به دانشگاه بر اساس اشتیاق تحصیلی با نقش میانجی درگیری تحصیلی و یادگیری خود راهبر

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 هیات علمی وابسته، گروه روانشناسی، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران.

2 دکتری روانشناسی تربیتی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.

3 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.

4 دکتری روانشناسی تربیتی، 'گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، بجنورد، ایران

10.48310/pma.2025.18321.4653

چکیده

اهداف: پژوهش حاضر باهدف پیش‌بینی تعهد به دانشگاه بر اساس اشتیاق تحصیلی با نقش میانجی درگیری تحصیلی و یادگیری خود راهبر انجام شد. روش‌ها‌:: روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه فرهنگیان شهر سمنان در نیمسال اول تحصیلی 1403-1402 بود. از بین این افراد تعداد 350 نفر با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار گرد-آوری داده‌ها مقیاس درگیری تحصیلی ریو (2013)، مقیاس اشتیاق تحصیلی دانشجویان گونیوس و کوزو (2015)، مقیاس تعهد تحصیلی هیومن-واگل و را به (۲۰۱۵) و مقیاس یادگیری خود راهبر فیشر و همکاران (۲۰۰۱) بود. تجزیه‌وتحلیل داده‌های پژوهش از طریق مدل یابی معادلات ساختاری و با نرم‌افزارهای SPSS26 و AMOS 24 انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که داده‌ها با مدل مفهومی برازش قابل قبولی داشته و مورد تائید قرار گرفت. همچنین مطابق با مدل ساختاری اثرات مستقیم اشتیاق تحصیلی بر تعهد به دانشگاه، درگیری تحصیلی و یادگیری خود راهبر؛ درگیری تحصیلی بر تعهد به دانشگاه؛ یادگیری خود راهبر بر تعهد به دانشگاه نیز مثبت و معنی‌دار بود (01/0P<). همچنین اثرات غیرمستقیم اشتیاق تحصیلی با تعهد به دانشگاه از طریق نقش میانجی درگیری تحصیلی و یادگیری خود راهبر معنی‌دار بود (01/0P<). نتیجه‌گیری: به توجه به نتایج پژوهش حاضر می‌توان گفت اشتیاق تحصیلی بالای با درگیری تحصیلی و یادگیری خود راهبر دانشجویان همراه است که به‌نوبه خود به افزایش تعهد به دانشگاه فرهنگیان منتهی می‌شود. یکی از تلویحات کاربردی این روابط در طراحی مداخلات و بسته‌های آموزشی افزایش تعهد به دانشگاه فرهنگیان در پژوهش‌های آتی است.

کلیدواژه‌ها